Een tijd geleden was ik in het Singermuseum in Laren. Ik vind dat een prettig museum...niet te groot, mooie zalen, heerlijke tuin, lekker koffie en als je geluk hebt, parkeren voor de deur!
Altijd fijn. Bovendien mooie tentoonstellingen!
Ik had me niet echt voorbereid en wist dus niet wat ik zou gaan zien...bij binnenkomst zag ik
“ Van Gogh en Co.”
Leuke titel, dacht ik, en in mijn hoofd vormden zich al de im- en expressionistische plaatjes.
Via de tentoonstellingroute werd ik zaal 1 in gestuurd, als eerste scan ik dan de ruimte, de schilderijen en ook altijd leuk, de museumbezoekers. Een hoog Goois gehalte deze keer...en de altijd aanwezige, sokken&sandalen types.
Maar dan de schilderijen! Grote doeken, felle kleuren of juist heel somber... sommige werken met veel snelheid op het doek gezet, anderen juist heel voorzichtig en met grote precisie.
Het geheel maakte een naïeve indruk,ik herkende geen van de kunstenaars maar wél de werken die aan de wand hingen.
Nah, dan sta je toch wel even op het verkeerde been, het werk deed me denken aan de tijd dat ik met mensen op een zorgboerderij heb gewerkt.
De volgende zaal bracht verheldering!
Alle kunstenaars werden voorgesteld middels een video, zij zijn allen werkzaam en woonachtig in de Amerpoort, een zorgorganisatie voor mensen met een verstandelijke beperking.
Het kwartje viel!
Maar nu de vraag: kunst of kunst?
Daar kan ik een lange monoloog over houden en dat ga ik niet doen!
Wat ik zag was kunst recht uit het hart en daar raakte het mij ook, in het hart!
Als je zo vrij kunt werken, je eigen binnenwereld zó op het doek kan zetten dan is het voor mij kunst!
Kunst maken is een vertaalslag, je eigen vertaling van een idee, een beeld, een emotie, een verhaal.
Wat ik zag waren hele persoonlijke verhalen.
Kijk nu naar deze schilderijen...
Daar word je toch blij van?
*
