gedoe op de maandag

er zijn zo van die dagen...

gisteren reed ik na een drukke werkdag naar huis,
met mijn autootje ploegde ik door het grind en dacht: "hij stuurt wel heel zwaar nu" dat doet ie wel vaker want het is een oud autootje zonder stuurbekrachtiging.
eenmaal op de verharde weg met mijn hoofd vol van -ik moet nog even dit, en ik moet nog even dat...en oja, ook nog even snel boodschappen doen- viel het me op dat ie wel heel raar reed...
drukke weg, iedereen haast... toch maar even een file creëren, binnen no-time een hoop getoeter en een lange rij auto's....en ik een lekke band...
maar dan ook echt lek, zo plat als een dubbeltje.

daar sta je dan, ik kon geen kant op...niet vooruit, niet achteruit, niet naar links of rechts...ik kon alleen maar meegaan in de stroom van automobilisten die snel naar huis wilden.
één van de eerste dingen die mijn vader mij leerde toe ik nog bezig was mijn rijbewijs te halen was het verwisselen van een band...maarja, dat was zó lang geleden!
2 km verderop wist ik een bandenmannetje...dus zachtjes aan, hobbel de bobbel richting het mannetje.
daar aangekomen ging er een grote schuifdeur open en zei het het mannetje (een reuze grote kerel) maar mevrouw! u weet toch wel dat je nooit met een lekke band mag rijden?!
nah, het was maar een klein stukje hoor!
enfin, band aan flarden en het kofferbakwiel werd er vliegensvlug onder gezet!

onderweg was ik mijn wieldop verloren...jammer en slordig bovendien, vind ik.
dus de route weer terug gereden en in de berm zag ik iets ronds en glimmends liggen...een wieldop!
het was alleen de mijne niet...hoe jammer!

vanmiddag reed ik naar huis en deed een schietgebedje: Heilige Antonius, beste vrind, zorg dat ik mijn wieldop vind!
en wat denk je???
gevonden! op bijna dezelfde plek waar ik die andere vond.
zojuist een nieuwe band erom en de wieldop is met tie-wraps vastgebonden want hij had toch wel de nodige schade opgelopen...toch aardig van die reuze grote kerel!

[raar woord tie-wraps, ik had geen idee hoe je dat zou moeten schrijven maar volgens het woordenboek zijn het wraps. krijg ik trek van, het wordt tijd om te koken]



*

de snelheid van jaren

vandaag is het 19 jaar geleden

dat ik haar voor het eerst in mijn armen sloot

en zij met haar grote stille ogen

recht in mijn ziel keek

alsof het gisteren was...



*

een nachtje op de 112

normaal schrijf ik nooit over mijn werk maar nu dit mijn werk niet meer is waag ik er toch een schrijfsel aan.
met hart en ziel heb ik ruim 3.5 jaar als supervisor op de landelijke 112 centrale voor politie brandweer en ambulance gewerkt. (voor het mobiele telefoonverkeer)
in oktober ben ik van baan veranderd en ook nu werk ik met veel plezier maar toen men mij vroeg om met oud & nieuw te komen werken ivm wat krapte op de centrale zei ik onmiddellijk: ja!
als het 112 virus eenmaal in je bloed zit...

rond 22.00 uur kwam de nachtdienst bij elkaar om de plannen voor de nacht door te spreken en een half uurtje later zaten we met onze headsetjes op achter onze bureaus...een redelijk rustige start en tijd om tussen de meldingen door wat te kletsen en een oliebolletje te eten.
om 24.00 ging het land los! in het eerste uur hadden we al 3000 meldingen verwerkt... er was zelfs geen tijd om van de jip en janneke champagne te nippen...
veel vuurwerk-ellende, vechtpartijen, messentrekkerij, schietpartijen, enorm veel brand(jes), (huiselijk) geweld, dronkemansgedoe en dan natuurlijk ook nog het "gewone" 112-werk...



Vanmorgen om 06.30 hadden we met z'n allen 12654 noodoproepen verwerkt!
natuurlijk krijg je veel ellende je oor in maar het allerzieligst (van mijn nacht) was vanmorgen vroeg... iemand die helemaal in paniek belde dat een stel jongens vuurwerk gegooid hadden naar zijn hondje waardoor zijn achterpootje in één klap verdwenen was... (ja, dat vind ik heel erg zielig)
iemand die een hand of een oog  verliest door vuurwerk is natuurlijk ook erg maar op de één of andere manier raakt me dat toch minder...moet je maar niet lopen klooien met vuurwerk.
(vind het soswieso bizar dat er weer voor 65 miljoen de lucht ingegaan is, hoezo econmische crisis?)

het is de allerdrukste nacht (na koniginnenacht) op de 112 centrale en het is heel bijzonder om weer mee te maken hoe de sfeer is, hoe keihard er gewerkt wordt en hoe zo'n klus weer door zo'n 20 mannen en vrouwen geklaard wordt.
het is zo'n nacht die je nooit meer vergeet.

geen nieuwsjaarsconcert en skischans springen kijken voor mij dit jaar...
een gat in de dag slapen, dat wel!



*

van oud naar nieuw

het einde van het jaar staat al weer bijna voor de deur
tijd van terugblikken en vooruitkijken
ik heb veel nieuwe mensen ontmoet dit jaar, verrassende ontmoetingen gehad
mooie, slechte, verdrietige, blije en hoopvolle dingen meegemaakt.
als je ze allemaal naast elkaar legt dan zou het een mooie lappendeken zijn!
mijn doosjes met herinneringen zijn weer rijkelijk gevuld.

de winter kwam te snel en te koud
nog 82 dagen en dan is het weer lente!
de dagen zijn al aan het lengen...
zoals ik de zomer wilde vasthouden
zo duw ik de winter vooruit, een duwtje in zijn rug kan geen kwaad.
de wetenschap dat na elke winter weer een nieuwe lente komt vind ik een hele geruststellende...

het is goed het oude jaar bewust af te sluiten
en vol vertrouwen in het nieuwe te stappen!

*

kerst

fijne kerst gewenst!

***

sprookje in Brussel

even weg uit het bos en op weg naar Brussel!
weinig gemerkt van verkeersinfarcten, sneeuw ellende, eindeloze files enz....gewoon rustig aan en recht zo ie gaat!
koud was het er wel...maar dat werd goed gemaakt door fijn gezelschap, honderduizend lichtjes die de stad een sprookjesachtig aanzien gaven in de nacht, warme kleine kroegjes, meestal lekker eten en drinken, veel platenzaakjes (geen cd's maar het gewone vinyl) kleine straatjes, veel kunst, verloren handschoen, muts kwijt en een heerlijk hotel
(muts en handschoen weer gevonden!)

een bezoekje aan het museum voor de schone kunsten...
een groot museum met een onlogische route en kaartverkoop!
een combi-kaartje, waarvan je toch denkt dat je toegang hebt tot het hele museum, bleek geen toegang te geven tot de tentoonstelling van " Van Delacroix tot Kandinsky"... een zeer narrige suppoost gaf ons te kennen dat ze toch al eerder had gezegd dat we niet het juiste kaartje hadden!
we waren gewoon op zoek naar de uitgang notabene!
gelukkig was er genoeg moois te zien.

een inspirerend bezoek....ik krijg meteen zin om aan de slag te gaan!
waarom heb ik niet meer tijd?!

[thuisgekomen lag er een enorm pak sneeuw...een sprookjesbos!...oja! ik ben niet op weg naar Santiago de Compostella...morgen gewoon weer werken... ]





*

samen

zo saampjes staan ze de grillen

van de weergoden te verdragen

gehuld in warme wolletjes

in het licht van de volle maan

*

ontheemd

ik heb een wat ontheemd gevoel
waarin het nieuwe nog niet helemaal is gevormd 
maar het oude zijn vorm al aan het verliezen is...
dat geeft stof tot nadenken!
al mijmerend keek ik naar buiten waar de schemer sneller lijkt te vallen dan ooit,
binnen een half uur is het donker in het bos.

wanneer mijmers ongestoord hun gang kunnen gaan
dan gaat het denken snel
het ene beeld na het andere in een rap tempo...als een kaleidoscoop.
ik hoef er niet eens voor met mijn ogen te knipperen.

dit soort momenten zijn vaak een bron van inspiratie
de buitenwereld lijkt stil te staan
de binnenwereld is vol en beweeglijk.
er schoof mij een schilderij van Georg Baselitz voor ogen.
hij schildert op-zijn-kop-dingen
(ik heb ooit voor een presentatie zijn werk gekopieerd)

kopie schilderij Baselitz acryl 60x80 cm


het werkt vervreemdend om op zijn kop te schilderen...
telkens had ik de neiging om het werk om te draaien om te kijken of ik het wel goed deed.
steeds duidelijker werd de gedachte:
"vergeet wat je weet en doe wat je ziet"

citaat:
Vanaf 1969 begon Baselitz consequent de motieven om te keren. Het werd zijn beeldmerk. Het trekt de voorstelling naar de achtergrond en geeft ruimte aan de schilderkunstige kwaliteiten. Tenslotte, zegt Baselitz, bevat een kunstwerk geen informatie die de toeschouwer tot zich moet (of kan) nemen, zoals gevoelens of ideeën, en geeft het geen beeld van de realiteit: het werk is zelf de realiteit. De waarde ervan ligt in het ernaar kijken. Het vraagt niet om interpretatie, maar om gedetailleerde beleving

terug naar ontheemd...
het vraagt niet om interpretatie maar om de gedetailleerde beleving

het zit wel goed met die beleving!


[ik heb het druk met doen en denken, weinig tijd om te schilderen, een computer die niet doet wat ik wil, tot overmaat van ramp een ontoegankelijk blogaccount ??? vandaar wat minder blogjes deze dagen]






*
*

ijsberen

het is weer even wennen, deze kou...

om warm te blijven is het goed ijsberen

of je te warmen aan welk vuur dan ook!

pastel op papier 30x40cm

bloemen op de ruiten

koude voeten

rode neus

het ontbreekt mij niet aan vuurtjes!

*

onmacht

onmacht

grenst aan woede

woont naast angst

onmacht

breekt de stem

van hart en ziel

pastel 30x30 cm

*